مطالب

آشنایی با تکنولوژی NFC

تکنولوژی nfc آشنایی با

Near field communication یا ارتباط حوزه نزدیک (NFC) یک فناوری استاندارد در تلفن های هوشمند و ابزارهای مشابه برای برقراری ارتباطات رادیویی با یکدیگر و در مجاورت هم می باشد. این ارتباط در حدود چند سانتیمتر صورت می گیرد که در حال حاضر این فناوری شامل تبادل داده ها می شود و راه اندازی یا نصب آن در برابر فناوری های ارتباطی پیچیده تری مثل Wi-Fi ساده تر است.دستگاه های دارای NFC را می توان در سیستم های پرداخت بدون حمل پول، شبیه به آنچه در حال حاضر در کارت های اعتباری مشاهده می شود، استفاده نمود. همچنین از این فناوری در مترو استفاده می شود، به این صورت که پرداخت پول توسط گوشی و کارت خوان صورت می گیرد.

NFC عبارت است از مجموعه ای از فن آوری های کوتاه برد بی سیم که به طور معمول برای انتقال اطلاعات به فاصله ایی حدود چهار سانتیمتر نیاز دارد.
برای اینکه تلفن هوشمند شما بتواند با دستگاه‌های دارای NFC ارتباط برقرار کند، بایستی از چیپ NFC برخوردار باشد. تکنولوژی NFC بر اساس “شناسایی فرکانس رادیویی” (RFID) ساخته شده که به یک گجت امکان می‌دهد تا به گجتی دیگر امواج رادیویی ارسال کند و پس از شناسایی یکدیگر، عملیات مشخصی بین آنها انجام شود.
شايد اين سوال در ذهن شما ايجاد شود كه با وجود بلوتوث و يا حتي واي فاي چه نيازي به NFC داريد؟ در واقع جواب اين سوال مصرف انرژی بسیار اندک و امنیت نسبی مناسب است.اگر کسی بخواهد از طریق NFC به دستگاه شما رخنه کند و یا در ارتباط NFC دستگاه شما با یک دستگاه دیگر اخلال به وجود بیاورد، بایستی بسیار به گجت شما نزدیک شود که این کار بدون جلب توجه و مشکوک کردن شما، تقریباً ممکن نیست.ابزار های NFC در فرکانس تگ های HF یعنی ۱۳٫۵۶مگاهرتز اجرا می شوند. استاندارد ها و پروتکل های فرمت NFC برپایه استانداردهای RFID است.از مهم ترین ویژگی های NFC برد مسافتی کم آن است که متناسب با کاربردهای قرائت نزدیک می باشند. هم چنین به علت کوتاهی فاصله ی ارتباطی، مناسب اجرای عملکرد های امنیتی و اختصاصی است. این فاصله کم تر از چند سانتی متر است که به همین علت گزینه محبوبی برای ارتباطات و انتقال داده بین ابزارهای کاربردی اشخاص، مثل تلفن های هوشمند است.
دستگاه های پشتیبانی کننده از NFC انفعالی یا پسیو شامل تگ ها و دیگر فرستنده های کوچک می شوند که می توانند اطلاعات را بدون نیاز به منبع انرژی اختصاصی برای دیگر گجت های پشتیبان ارسال نمایند. با این همه، این دستگاه ها در واقعیت هیچ اطلاعاتی را که از سوی منابع دیگر ارسال شده پردازش نمی کنند و قادر به برقراری ارتباط با دیگر قطعات پسیو هم نیستند. با در نظر داشتن آنچه گفته شد گجت های پسیو غالبا در شکل و فرم علائم تعاملی هستد که روی دیوارها آویزان می شوند یا در تبلیغات به کار می روند.دستگاه های فعال یا اکتیو اما هم می توانند اطلاعات را ارسال کنند و هم دریافت نمایند. این گجت ها همچنین توانایی برقراری ارتباط با یکدیگر و همچنین گجت های پسیو را هم دارند. اسمارت فون را می توان رایج ترین شکل دستگاه های پشتیبانی کننده از NFC فعال خواند اما کارت خوان هایی که در سیستم های حمل و نقل عمومی و ترمینال های پرداخت به کار می روند هم در این گروه جای دارند.
فرکانس انتقال دیتا از طریق NFC برابر با ۱۳.۵۶ مگاهرتز است و داده ها را با هرکدام از نرخ های ۱۰۶، ۲۱۲ یا ۴۲۴ کیلوبیت بر ثانیه می توان ارسال کرد که این سرعت ها نیز برای جابجایی اطلاعاتی نظیر جزئیات تماس یا عکس و موسیقی کفایت می کنند.
مهم‌ترین کاربرد NFC،پرداخت پول از طریق گوشی‌های هوشمند است.برای این منظور،کاربر اطلاعات مربوط به کارت اعتباری خود را در گوشی ذخیره می‌کند و در زمان خرید،گوشی را به دستگاه NFC خوان نزدیک می‌کند تا پرداخت انجام شود.
بیشتر معاملات نیاز به تصدیق ندارند ولی در برخی موارد ممکن است فروشندگان در خواست تایید هویت کنند.ضمناً این نکته شایان ذکر است که دستگاه‌های دارای NFC تنها به عنوان فرستنده عمل نمی‌کنند،بلکه می‌توانند به عنوان دستگاه گیرنده نیز باشند.
در تکنولوژی ان اف سی NFC ، گوشی موبایل یه دستگاه اکتیو محسوب میشه چون باتری داره و برقش تامین میشه اما یه سری ” تگ TAG ” یا برچسب به اصطلاح داریم بهش میگن تگ NFC که پسیو هستن یعنی داخل خودشون باتری یا منبع تغذیه ندارن و برقشون رو از گیرنده یا فرستنده میگیرن . مثلا شما یه دونه از این تگ ها رو برمیدارید و اطلاعات یک محصول ( مثلا کفش ، روسری ، کتاب یا هرچی ) داخلش می ریزید ( ریختنش یه پروسه جداگونه داره که باید بعدا توضیح بدم ) ، حالا اگه یه نفر که گوشی هوشمند مجهز به NFC داره گوشیش رو نزدیک به این تگ کنه ، برق اون تگ ان اف سی از گوشی تامین میشه ارتباط برقرار و دیتا رد و بدل میشه ، مثلا شما از طریق اون تگ می تونید بفهمید که اون محصول چیه ، قیمتش چنده ، برای چه سالیه و …
این روزها یکی از قابلیت‌هایی که در حال فراگیر شدن است مربوط به قابلیت‌های “پرداخت الکترونیکی بیسیم” می‌شود که از طریق گجت‌های موبایلی صورت می‌پذیرد. به عنوان مثال قابلیت اپل پی (Apple Pay)، سامسونگ پی (Samsung Pay) و اندروید پی (Android Pay) چند نمونه از اصلی‌ترین این نوع قابلیت‌ها به شمار می‌روند. تمام این قابلیت‌ها مبتنی بر اتصال NFC هستند و اگر گجت هوشمند شما از NFC پشتیبانی نکند، قادر به استفاده از سرویس‌های پرداخت الکترونیکی نام برده شده هم نخواهید بود. بنابراین یکی از مزیت‌های ساعت‌های هوشمندی که ضمن تجهیز به چپی NFC از این اتصال پشتیبانی می‌کنند این است که می‌توانند به صورت مستقل با سرویس‌های پرداخت الکترونیکی تعامل داشته باشند. برای مثال شما با استفاده از اپل واچ (Apple Watch) خود می‌توانید و قابلیت NFC آن می‌توانید از سرویس اپل پی استفاده کنید و خریدهای خود را تکمیل نمایید.

ممکن است تصور کنید که به خاطر رواج و سابقه طولانی مدت بلوتوث دیگر نیازی به یک فناوری مشابه مانند NFC نیست. اما باید بگوییم که تفاوت های تکنولوژیکی متعددی میان آنها وجود دارد که در شرایطی خاص برتری هایی را به NFC می دهد.اصلی ترین ویژگی مثبت NFC نسبت به بلوتوث مصرف به نسبت پایین انرژی است که آن را به گزینه ای ایده آل برای دستگاه های پسیو نظیر تگ های تبلیغاتی که پیشتر اشاره کردیم تبدیل می نماید. همانطور که گفته شد این تگ ها نیاز به منبع انرژی قابل توجهی ندارند.اما این کم مصرف بودن مضراتی هم دارد؛ مهم تر از همه اینکه برد انتقال داده دستگاه های پشتیبان از NFC را به میزان قابل توجهی نسبت به انواع بلوتوثی پایین می آورد.به عنوان مثال در مواردی که NFC بردی برابر با ۱۰ سانتی متر دارد، در ارتباطات بلوتوثی می توان دیتا را تا ده متر آنطرف تر یا حتی در فاصله بیشتر نسبت به منبع انتقال داد.

از دیگر ایرادات وارده این است که NFC اندکی نسبت به بلوتوث کندتر عمل می کند و دیتا را با بیشینه سرعت تنها ۴۲۴ کیلوبیت بر ثانیه منتقل می کند که این رقم برای بلوتوث ۲.۱ برابر با ۲.۱ مگابیت بر ثانیه و برای بلوتوث کم مصرف برابر با یک مگابیت برثانیه است.اما وقتی حرف از سرعت به میان می آید NFC یک مزیت مهم نسبت به بلوتوث دارد. از آنجایی که در این فناوری دستگاه ها به صورت القایی به هم متصل می شوند و نیازی به جفت شدن دستی آنها به یکدیگر نیست، برقراری ارتباط میان دستگاه های پشتبان کمتر از یک دهم ثانیه زمان می گیرد.البته بلوتوث به شیوه مدرنش در مدت زمان کوتاهی ارتباط میان دو دستگاه را ممکن می نماید با این همه NFC همچنان در برخی سناریوها از جمله پرداخت موبایلی سودمندتر است.
در اینجا باید اشاره کنیم که اغلب سرویس های پرداخت موبایل مهم نظیر سامسونگ پی، اپل پی و اندروید پی از تکنولوژی NFC استفاده می کنند، هرچند که عملکرد سرویس سامسونگ پی تا حدودی متفاوت از بقیه است.

مقایسه RFID و NFC :

هم RFID و هم NFC هر دو، دو تکنولوژی ارتباطی هستند که در حالت های “غیرفعال” و “فعال” برای جابجایی اطلاعات کاربرد دارند.
RFID از فرکانس های رادیویی برای ارتباطات بهره می برد، این درحالی است که NFC نوع گسترش یافته ی RFID است. فناوری RFID‌ سالهاست که مورد بهره برداری قرار گرفته است اما NFC به تازگی گسترش یافته است.
RFID می تواند در هر فرکانس یا استانداردی استفاده شود اما NFC فقط در فرکانس 13.56 مگاهرتز کار می کند.RFID می تواند در حالت فعال(Active) در مسافت های طولانی مانند ۱۰۰ متر عمل نماید که این از لحاظ امنیتی تا حدودی امکان سرقت اطلاعات را فراهم می کند، اما در NFC محدوده ارتباطی در حدود چند سانتی متر است، به همین دلیل آن را ” تکنولوژی امن ” و یا ” Safe Technology ” می نامند.

استفاده از NFC به منظور پرداخت الکترونیکی و بیسیم

این روزها یکی از قابلیت‌هایی که در حال فراگیر شدن است مربوط به قابلیت‌های “پرداخت الکترونیکی بیسیم” می‌شود که از طریق گجت‌های موبایلی صورت می‌پذیرد. به عنوان مثال قابلیت اپل پی (Apple Pay)، سامسونگ پی (Samsung Pay) و اندروید پی (Android Pay) چند نمونه از اصلی‌ترین این نوع قابلیت‌ها به شمار می‌روند. تمام این قابلیت‌ها مبتنی بر اتصال NFC هستند و اگر گجت هوشمند شما از NFC پشتیبانی نکند، قادر به استفاده از سرویس‌های پرداخت الکترونیکی نام برده شده هم نخواهید بود. بنابراین یکی از مزیت‌های ساعت‌های هوشمندی که ضمن تجهیز به چپی NFC از این اتصال پشتیبانی می‌کنند این است که می‌توانند به صورت مستقل با سرویس‌های پرداخت الکترونیکی تعامل داشته باشند. برای مثال شما با استفاده از اپل واچ (Apple Watch) خود می‌توانید و قابلیت NFC آن می‌توانید از سرویس اپل پی استفاده کنید و خریدهای خود را تکمیل نمایید.

فرق NFC با بلوتوث

بلوتوث و NFC با اینکه هر جفتشون به صورت بی سیم هستن و از طریق امواج الکترومغناطیسی کار می کنن اما سرعت انتقال دیتا در بلوتوث بیشتره .
توان مصرفی NFC خیلی کمتر از بلوتوث هست
بلوتوث برای انتقال دیتا احتیاج به هماهنگی و جفت سازی داره اما ان اف سی بدون نیاز به سینک شدن می فرسته .
بورد بلوتوث حدود ۱۵ متر اما بورد ان اف سی نهایتا زیر ۱۵ سانتی متر.
حالا شاید بعدا یه مقایسه تخصصی تر از فرق بلوتوث و ان اف سی نوشتم.

نکات ریز اما مهم در مورد NFC:

تکنولوژی NFC قدرت شناسایی اطلاعات رو نداره یعنی اطلاعات رو تجزیه و تحلیل نمیکنه و این کار باید توسط اپلیکیشن یا سیستم عامل انجام بشه.
برای ارسال و دریافت اطلاعات از طریق NFC ، هر دو دستگاه باید به این تکنولوژی مجهز باشند.
امواج NFC برای بدن ضرر ندارن یا انقدر کمه که قابل صرفنظر کردنه . چون هم بورد کمی داره هم سیگنال ضعیفی.
از ان اف سی در ایران هم استفاده میشه و شرکت های مختلفی دارن روی این مسئله کار میکنند.
اگر گوشی یا تبلت شما دارای قابلیت ‌NFC است، لازم است تا پیش از استفاده، آن را فعال نمایید. برای این منظور، مراحل را به این ترتیب دنبال نمایید:
1. به منوی تنظیمات رفته و پس از رفتن به Wireless & Network به دنبال More (بیشتر) باشید.
2. برای فعال کردن این قابلیت بر روی عبارت NFC بزنید. در همین حال قابلیت Android Beam نیز به صورت خودکار فعال می‌شود.
3. اگر Beam به طور خودکار روشن نشد، کافی است بر روی آن بفشارید و Yes (بلی) را بزنید.
قابلیت NFC در گوشی‌های هوشمند تلفن همراه، با Beam یکپارچه شده است، به همین خاطر اگر Beam غیر فعال باشد ممکن است برخی از قابلیت‌های NFC، به خصوص در زمینه‌ی اشتراک‌گذاری فایل‌ها، کار آیی لازم را نداشته باشند.

اشتراک‌ از طریق NFC

با فعال بودن فناوری NFC، می‌توانید از آن برای انتقال یا به اصطلاح Beam کردن اطلاعات بهره ببرید. برای داشتن اشتراک‌گذاری بهینه موارد ذیل را مد نظر داشته باشید:
هر دوی دستگاه‌های فرستنده و گیرنده باید دارای فناوری NFC باشند.
هیچ یک از دستگاه‌ها نباید قفل یا خواب (sleep) باشند.
پس از کنار هم گذاشتن و شناسایی دو دستگاه، صدا و لرزش خاصی در دستگاه به وجود می‌آید.
پیش از شروع روند ارسال فایل (Beam)، دستگاه‌ها را از هم جدا نکنید.
پس از انتقال موفقیت‌آمیز فایل‌ها، صدای مخصوصی پخش می‌شود.
در این مرحله، قابلیت اشتراک‌گذاری تنها به فایل‌های کوچک محدود شده است. به این ترتیب، می‌توانید بدون هیچ مشکلی انواع فایل‌ها نظیر صفحات وب، موقعیت جغرافیایی و سایر محتوا را از این طریق ارسال کنید.

انتقال فایل از طریق NFC

انواع فایل‌ها را می‌توانید از طریق فناوری ‌NFC منتقل نمایید (که برای نمونه می‌تواند شامل تصاویر، عکس‌ها، اطلاعات تماس، صفحات وب، فایل‌های ویدئویی، برنامه‌های کاربردی و غیره باشد). از این گذشته به کمک این روش می‌توان اطلاعات را از گوشی به انواع گوشی یا تبلت و برعکس منتقل کرد و یکی بودن نوع محصول اهمیتی ندارد. روش انتقال بدین ترتیب است:
1. محتوای مورد نظر را بگشایید.
2. دو گوشی / گجت را از پشت به هم نزدیک کنید.
3. منتظر بمانید تا اتصال برقرار شود و صدای مربوطه درآید.
4. توجه داشته باشید که صفحه نمایش ابزار ارسال کننده به صورت نمای بندانگشتی (thumbnail) درآمده و عبارت Touch to beam در بالای صفحه نمایان گردد.
5. برای آغاز روند ارسال، صفحه نمایش ارسال کننده را لمس کنید؛ که پس از این کار صدای مخصوصی شنیده می‌شود.
6. پس از اتمام مراحل نقل و انتقال، صدای مخصوصی پخش می‌شود. و مشخص می‌شود که آیا روند ارسال موفقیت آمیز بوده یا خیر.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نه + 2 =